İşi gereği

hatırlayamadığı kadar uzunmuş gün
yarım kahve yarım tütün beklentisi
onlar konuşurken anlayamadığı dillerde
yarım gülümsemeyle eşlik etti
'eş' i olmayan.

istemedi ki hiç,eşsiz benzersiz olanı
severdi ötekini berikini ve hatta başkasının olanı
herkes kadar herkes, hiçkimse kadar hiç kimse olsundu
işi gereği yalnızmış
insan yalnız yaşlanmamalıymış
öyle dedi.

oturmuş yemek yiyorlarmış da
kan götürmüş de masayı, "kan değil o bonfilenin suyu"
içi kalkmış, sadece bir çorba kafi imiş
oburluk gözlerini bürümüş de
ince ruhlarının canına değsinmiş.

kireçlenince kalbin yüzü
zımparalamak gerekmiş geceyi gündüzü
darmaduman etmek istemiş de yeri göğü
iki tatlı söze kırmış dizi.
zampara olmak gerekmiş, devir değişmiş
sineye çekmiş o da her sözü
işi gereğiymiş
öyle dedi.

Gün

koyu muhabbetlerin içine düşsem
onlar anlatsa, ben başımı koluma dayayıp etrafa bakınsam
kaldırımda yürüyenlere...
işte bir çocuk elinde dondurma
yaz mı gelmiş, ne güzel...
işte sevgililer kol kola,
hava sıcakmış, sinemaya gitmeyelimmiş
işte bir yaşlı teyze, sürüklüyor pazar çantasını,
bizim de vardı o çekçekli pazar çantalarından.
işte orta yaşlı bir memur, gevşetmiş gıravatını
mesai sıkmış gibi boynunu.
işte yerlere uzanmış, uyuyor köpekler
piston gibi karınları, şişip iniyor hızlı
işte çocuklar bisikletlerini tamir ediyorlar,
ciddiyet var yüzlerinde, yüzleri kirliyse de
temiz gözleri.
aslında bana da bir baksalar ya,
atmış kafamın zinciri,
geçmiyor vitesleri.