Perdeleri açıyorum, sonra en önde hiç tanımadığım biriyle hiç çalışmadığım ve ilk defa ağzımdan çıkacak replikleri söylüyorum. Perdeyi tekrar açıyor ve yerime oturuyorum, ışıklar kapanıyor hava karanlık ve kasvetli, bir izleyiciyle göz göze geliyorum. Susuyoruz hep birlikte. 10 dakika sürüyor sessizlik. Sonra kalkıyorum yerimden, ışıklar açılıyor ve ben perdeleri kapatıyorum. Işıklar açılırken perdeler neden kapanıyor ? Anlam veremiyorum. Perde arkamda ve kapalı başlıyorum oyunumu oynamaya. Adım adım yürüyorum, sıra sıra ilerliyorum. Kostümüm hep aynı, değiştiremiyorum. Bu oyunda duygulara ve aşırılıklara yer yok. Hareketlerimin kısıtlı olduğu fakat hızlı olmam gereken; çok konuşmadığım, kahkaha atmadığım, ağlayamadığım, kimselere sarılamadığım bir oyun bu. Mesafeler katediyorum her adımda. Her dakika daha da uzaklaşıyorum her şeyden, kendimden ve vardığım yer sadece uzun koridorlu bu sahnede sahnenin ortası. Seyircilerin gözleri üzerimde. Hep aynı replikleri tekrarlıyorum. Bana bakıyorlar, sanki "oyun ne zaman bitecek" dercesine. Pek göz göze gelmemeye çalışıyorum. Korkuyorum beğenmediklerini söyleyecekler diye. Seyircilerden bazıları şimdiden uyumuşlar. Derin uykudalar. Dokunuyorum onlara. Bazıları uyanıyor, aptal gibi gülümsüyorum. Bazıları gözlerini bantla kapatmış, kulaklarını pamukla tıkamış, oyunumu ne görmek ne de duymak istiyorlar. Oyunun tek sevdiğim yanı dekoru. Mavi bir arka fon ve bulutlar içerisindeyim. Replikleri unutturacak kadar huzur veriyor dekorlar bana. Zaten söylediklerimin içinde ne toplumsal bir mesaj gizli ne de hayatın sırrını açıklayacak cinsten. Son perdeye yaklaşıyorum, uyuyanları uyandırmak, sahnenin karanlık kalan yerlerini aydınlatmak, oyunun rehavetine kapılıp koltuklarında kaykılanları uyarıyorum. İşte bitiyor diyorum oyunum "uyanın!" ... Perdeleri tekrar açıyorum. Kendi ellerimle uğurluyorum sahnemden hepsini tek tek. Herkes gittiğinde şöyle bir bakıyorum sahneye, unutulan bir eşyayım ben ve kendimi arıyorum o dar koridorda.
